Η εσωτερική πορεία του αναζητητή

Η ουράνια κλίμακα

Για τους Πυθαγόρειους ο τελικός και ανώτατος στόχος είναι ο κάθε άνθρωπος να γνωρίσει τον πραγματικό Εαυτό του, δηλαδή να βιώσει τον Θείο Σπινθήρα του, την Θεία Μονάδα, το εν ημίν Πνεύμα. Αλλά αυτή η εσωτερική πορεία χρειάζεται χρόνο, επίπονη προετοιμασία και προϋποθέτει υπομονή και μεγάλο δόσιμο στο Θείο για να υλοποιηθεί. Ο Θείος Σπινθήρας, εμπεριέχει τα πάντα και επομένως γνωρίζοντας τον αληθινό Εαυτό γνωρίζεις τα πάντα, τον άνθρωπο, το σύμπαν και τον Θεό.

Η όλη διαδικασία είναι η επεξεργασία του ακατέργαστου λίθου, δηλαδή του κάθε νεοεισερχόμενου αναζητητή. Στην εσωτερική πορεία θα υπάρξουν αμφιβολίες για το αν προχωράς ή ακόμη αν βαδίζεις στο σωστό μονοπάτι, αλλά οι αμφιβολίες είναι μια ασφαλιστική δικλείδα για το αν προχωράς σωστά. Όπως και στην καθημερινή ζωή ο αναζητητής θα περάσει μοναξιά, πτώσεις και απογοητεύσεις. Σε αυτήν πορεία πριν την τελική βίωση του εν ημίν Πνεύματος, προηγείται η κατάκτηση κάποιων μικρότερων, αλλά όχι λιγότερο σημαντικών στόχων.

Κάθαρση και διαλογισμός

Για να είναι πετυχημένη η εσωτερική πορεία του αναζητητή το κύριο προαπαιτούμενο είναι η κάθαρση των τεσσάρων στοιχείων, ώστε να φέρει τα στοιχεία σε μια απλή κατάσταση, παρόμοια με την Πρωταρχική Ύλη (Materia Prima) της μεταθανάτιας κατάστασης. Με τις καθάρσεις ο αναζητητής απαλλαγμένος από τα βαρύτερα στοιχεία, κατευθύνεται ευκολότερα προς τα μέσα του.

Η κάθαρση για τους Πυθαγόρειους είναι μια μυητική αγωγή, μια διαδικασία ζωής και δεν έχει σχέση με την κάθαρση από αμαρτίες κατά την χριστιανική παράδοση, αλλά με την αμαρτία σύμφωνα με την Αρχαιοελληνική Παράδοση, όπου αμαρτία σημαίνει ότι είμαι μακριά από τον Εαυτό μου, μακριά από το κέντρο μου. Η διαδικασία της κάθαρσης, σε φέρνει βήμα-βήμα όλο και πιο κοντά στον κέντρο σου, στον πραγματικό Εαυτό σου.

Ο διαλογισμός επίσης είναι μια διαδικασία κάθαρσης, από σκέψεις, απωθημένα, επιθυμίες, ιδέες, εικόνες, όπου ο αναζητητής πρέπει να πετύχει να μην εστιάζεται σε κανένα από τα περιεχόμενα του νου, ώσπου να γίνει ένα απαστράπτον φως. Ο διαλογισμός όπως και γενικότερα η κάθαρση δεν σταματά ποτέ.

Τι εμποδίζει τον σύγχρονο άνθρωπο την επαφή με τον Εαυτό του;

Η αγνωσία του τι είναι ο άνθρωπος και η απομάκρυνση από το κέντρο του, λόγω της ακραίας εξωστρέφειας και ταύτισης του με την ύλη. Εδώ προτείνονται κάποιες ασκήσεις, ώστε το άτομο να διαπιστώσει την απόσταση από το κέντρο του. Οι ασκήσεις μας εσωτερικεύουν, μετασχηματίζουν τον τρόπο αντίληψης και την συνείδηση μας, για να αναβλύσουν από το ασυνείδητο γνώσεις που έχουμε μέσα μας και επιπλέον προετοιμάζουν τους φορείς μας, ώστε να δεχτούν αργότερα κάτι υπερβατικό.

Ιερός γάμος

Η Μονάδα, ο Θεός Δημιουργός, το Θείο Πυρ, υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο, σαν Θείος Σπινθήρας. Η Μονάδα για να εκφραστεί συνεργάζεται με την Δυάδα (Μεγάλη Μητέρα, Ίσιδα, Αστάρτη, Δήμητρα, Παρθένος Μαρία), συλλαμβάνει και γεννά το Σύμπαν. Η Πυθαγόρεια Παράδοση λέει ότι μέσα στον άνθρωπο εκτός από τον Θείο Σπινθήρα υπάρχει και η κατάσταση της Μεγάλης Μητέρας, δηλαδή το Σύμπαν. Η Ιερογαμία είναι μια κατάσταση σύνθεσης της ανδρικής και της γυναικείας Αρχής, οι οποίες βρίσκονται μέσα μας, Με σύγχρονους όρους από την ψυχολογία του Καρλ Γιούνγκ, είναι η ένωση του άνδρα με το ασυνείδητο μέρος του, την Άνιμα και της γυναίκας με το ασυνείδητο μέρος της, τον Άνιμους, δηλαδή είναι ο φωτισμός και η ένωση του συνειδητού μέρους με το ασυνείδητο μέρος του ανθρώπου. Όταν ολοκληρωθεί αυτή η ένωση, «όταν τα δύο γίνουν ένα, τότε ο άνδρας και η γυναίκα θα είναι ούτε άνδρας ούτε γυναίκα».

Η βίωση του Θείου Σπινθήρα

Ο τελικός στόχος είναι η βίωση από τον άνθρωπο του Σπινθήρα του, μια κατάσταση σιγής η οποία έρχεται σε ανύποπτο χρόνο σαν Θεία Χάρις, αφού πρώτα ο αναζητητής έχει καθαρθεί και έχει διάγει ορθό βίο. Η ενσάρκωση του Θείου Σπινθήρα, είναι η Σταύρωση του Θείου Πνεύματος στην Ύλη και η ανάσταση είναι η γνώση του Θείου Σπινθήρα, η μόνη και αληθινή γνώση. Ο κάθε άνθρωπος είναι μια Σταύρωση του Θείου και η μελλοντική ανάσταση είναι ο Νέος Άνθρωπος, ο μετουσιωμένος άνθρωπος των Αλχημιστών. Παρεμφερείς είναι πολλοί μύθοι, όπως του Χιράμ, του Δισκοπότηρο Γκράαλ και η Πυθαγόρεια Παράδοση του Χρυσού Ρόδου. Πρώτα έρχεται η αποκάλυψη του Θείου (εποπτεία), μετά ακολουθεί η βίωση του Θείου και τέλος η ταύτιση με το Θείο (απολυτρωμένος).