Εσωτερισμός

Ο άνθρωπος από ένα σημείο της πνευματικής του εξέλιξης και πέρα διερωτάται και ψάχνει να μάθει γιατί είναι εδώ, ποια είναι η σχέση του με τον συμπαντικό κόσμο και ποιος είναι ο προορισμός του. Θέλει να έρθει σε επαφή με διδασκαλίες που του δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά. Στη μυστηριακή παράδοση, ο εσωτερισμός χαρακτηρίζεται ως το σύνολο των διδασκαλιών που δίνουν απαντήσεις στα ερωτήματα της ύπαρξης, αλλά και η διδασκαλία των πράξεων που οδηγούν προς τον αληθινό σκοπό της ζωής: την βίωση του Θείου Σπινθήρα. Η λέξη εσωτερισμός παρανοήθηκε πολύ τα τελευταία περίπου εκατό χρόνια, με ευθύνη των διαφόρων συγκεχυμένων ρευμάτων, Διδασκάλων, πνευματιστών και παραπλανητικών οργανώσεων με ομιχλώδη κίνητρα.

Υπάρχουν καταστάσεις της συνείδησης οι οποίες διαφέρουν από τη συνηθισμένη συνειδητότητα, κατά το ότι υπερβαίνουν τα όρια της συνείδησης και άρα ανήκουν στο υπερανθρώπινο πεδίο, το υπερβατικό ή, όπως το ονομάζει ο Ρενέ Γκενόν, «το πεδίο του άρρητου λόγου». Ο άνθρωπος, μέσα από ορισμένες διαδικασίες, είναι δυνατό να επιτύχει την ταύτιση με το υπερβατικό πεδίο.

Η ταύτιση με το πεδίο αυτό αντιστοιχεί προς την ολοκλήρωση του ανθρώπου. Η έναρξη των διαδικασιών που οδηγούν προς το υπερβατικό πεδίο γίνεται με την Μύηση. Η Μύηση είναι η απαραίτητη ώθηση προς μία κατεύθυνση, μια υπόδειξη στον μυούμενο προς τα πού να οδηγηθεί για την πνευματική του αφύπνιση και αναγέννηση.

Ο άνθρωπος πρέπει να στραφεί προς τον εσωτερικό εαυτό του ώστε να ανακαλύψει και να αναπαράγει την κοσμική συνείδηση και αρμονία του παντός και να μπορέσει να την εκφράσει στην εξωτερική του ζωή.